Dlaczego nie wiem, czego chcę? O zagubieniu i szukaniu siebie.

Są momenty, kiedy trudno odpowiedzieć na proste pytania.„Czego chcesz?” i pojawia się cisza.

Nie chodzi tutaj o brak możliwości ale o brak kontaktu ze sobą.

Z zewnątrz może to wyglądać jak niezdecydowanie albo chaos. Jednak w rzeczywistości jest to najczęściej doświadczenie zagubienia, napięcia i niepewności.

Skąd bierze się to uczucie zagubienia?

1. Przyzwyczajenie do dopasowywania się.

Jeśli przez długi czas ważniejsze było:

• spełnianie czyichś oczekiwań

• unikanie konfliktów

• bycie „w porządku” dla innych,

to z czasem naturalne potrzeby zaczynają się wyciszać i przestają być zauważane.

2. Przeciążenie i brak przestrzeni na refleksję.

W codziennym pośpiechu trudno usłyszeć siebie.

Decyzje podejmowane są szybko, zadaniowo, nie mamy miejsca na zatrzymanie i sprawdzenie:

• co jest moje, a co wynika z presji lub przyzwyczajenia?

3. Lęk przed konsekwencją wyboru.

Wiedzieć, czego się chce, to jedno. Zrobić coś w tym kierunku, to drugie i znacznie trudniejsze zadanie.

Czasem brak decyzji chroni przed:

• zmianą,

• oceną,

• ryzykiem.

Niepewność bywa wtedy bezpieczniejsza niż wybór.

To, co widać, często jest tylko częścią tego, co się dzieje.

Jak działa ten proces „od środka”?

Na poziomie świadomym pojawia się myśl:„nie wiem, czego chcę”.

Pod spodem mogą być:

• sprzeczne potrzeby,

• niewyrażone emocje,

• doświadczenia z przeszłości.

Często takich odpowiedzi jest kilka naraz. Mogą być sprzeczne ze sobą, trudne do zidentyfikowania, ciężkie do określenia i uświadomienia, jednocześnie mogą utrudniać podjęcie decyzji.

Czy to znaczy, że coś jest „nie tak”?

Nie.

To doświadczenie jest częstsze, niż Ci się wydaje. Zwłaszcza jeśli jesteś osobą:

• uważną,

• refleksyjną, wrażliwą

• długo funkcjonującą w napięciu lub nadmiernej odpowiedzialności.

Zagubienie może być momentem przejściowym, w którym uświadamiamy sobie więcej.

Co może pomóc w takim stanie?

W takich momentach trudno coś przyspieszyć, czy natychmiast wprowadzić zmiany. Częściej to wygląda tak, że potrzebny jest czas i trochę więcej kontaktu ze sobą niż na co dzień.

Czasem pomocne bywa zauważenie drobnych rzeczy:

• kiedy robisz coś dlatego, że naprawdę tego chcesz, a kiedy bardziej z przyzwyczajenia albo przez oczekiwania innych?

• czy w danej sytuacji pojawia się napięcie, czy raczej ulga?

• czy masz w ciągu dnia choć chwilę, żeby się zatrzymać i sprawdzić, co się z Tobą dzieje?

I danie sobie przestrzeni na to, że odpowiedź nie musi pojawić się od razu.

Czasem odpowiedzi pojawiają się dopiero, gdy robi się trochę ciszej.

Często ważniejsze od znalezienia jednej odpowiedzi jest odzyskanie zdolności słuchania siebie. To proces, który nie zawsze jest szybki ale jest bardzo ważny.

Podsumowanie

Brak jasności, co do własnych potrzeb, nie oznacza braku kierunku, ponieważ to wymaga od nas nauczenia się uważności, posiadania na to czasu i przestrzeni.

Zamiast szukać natychmiastowej odpowiedzi, zacznij od pytania: „co jest dla mnie teraz ważne, czy to mi służy?” - nawet w małym zakresie, zacznij o tym częściej myśleć, zwracać na takie pytania uwagę.

Jeśli zauważasz u siebie podobne doświadczenie i trudno Ci się w tym odnaleźć, rozmowa z terapeutą może pomóc uporządkować to, co na ten moment wydaje Ci się niejasne.